Po za tym mam stos książek do przejrzenia. Mój wujek mi je przyniósł, gdyż miałby zostać w najlepszym przypadku przerobione na śliczną rolkę papieru toaletowego. Te które mi nie przypadną mi do gustu oddam chyba do jakieś biblioteki. Nie miałbym serca ich wyrzucać, czy też spalić bez skrupułów. Książki od pewnego czasu stały się dla pewną wartością i dziwi mnie, że inni tak chętnie się ich pozbywają.

Będę musiał się zebrać moje groszówki i kupić bilet miesięczny, ale najpierw zaatakuję Empik, by odebrać zamówione płyty (1 i 2).

Fartuchy medyczne mam, podstawowe narzędzia mam, więc od września mogę zaczynać bawić się w gipsie, wosku i innych substancjach, z których można coś ulepić lub wyrzeźbić. Martwię się trochę o kieszeń taty, gdy będzie musiał kupić mi jakiś mikrosilnik, ale nieco później.

Moi znajomi mnie śmieszą, ja nie będę studiował na UŚ, ale jest bardziej doinformowany niżeli przyszli studenci w kwestii: Co? Jak? Dlaczego?
Dziwne…

Hey – Mahjong

Mam zajęcie na kolejne trzy lata. Tak jak zapowiadałem wcześniej będzie to nauka na technika dentystycznego. Dzień przed zakończeniem rekrutacji stwierdziłem, że jednak oferta edukacyjna Uniwersytetu Śląskiego nie daje mi tego, czego bym oczekiwał. Nie uwielbiam chemii do tego stopnia, by spędzać nad nią całe dnie, a większość kierunków jakie wybrałem właśnie z nią były związane. Tym bardziej, że ja od dość długie czasu mam ochotę zająć się ludzkimi zębiskami.
Ogólny plan jest taki, że w ciągu tych trzech lat poprawię rozszerzoną maturę z biologii i chemii, jeżeli wynik będzie odpowiedni, to wtedy spróbuję dostać się na masochistyczny kierunek lekarsko-denstyczny. W przypadku braku widocznych zmian mojej wiedzy zwrócę się do SWSIM i zapytam grzecznie czy może nadałbym się na grafikę komputerową? Kto wie… Poza tym ryjąc w gipsie i robiąc odlewy protez dla starszych pań i robiąc aparaty ortodontyczne dla niedoskonałej młodzieży (i nie tylko), na pewno znajdę chwilę na refleksję czy aby na pewno na kierunek numer jeden się nadaję.
Nie czuję się szczególnie rozżalony z powodu, iż moi znajomi będą mieć tą niezwykłą rangę studenta. Tak, mogę poczuć w pewnych momentach pewien „dyskomfort”, ale zginie w zabieganiu i codziennych bardzo długich wycieczkach do Zabrza (1,5h w jedną stronę. O zgrozo!).
Hm… Moi rodzice z tą świadomością mają chyba większy problem.

To byłoby na tyle przebłysków mądrości mojej (niby) wspaniałej głowy.
Jakieś inne propozycje?

Makowiecki band – Spełni się

Stwierdziłem, że dorosłość w tym pełnym wymiarze jest przerażająco nudna. Był weekend spędzony u babci na wsi i po za paroma miłymi akcentami od czterech ścian odbijały się te same tematy co zwykle, odkrywcze wnioski, które odkrywczymi przestały być już dawno temu i do tego te hektolitry gdybań mogą naprawdę zmęczyć człowieka. Gdzie wy się nauczyliście tej idiotycznej i bezsensownej mentalności? Gatka-szmatka i brak zmian z jakiejkolwiek strony… Chyba nigdy nie będę w pełni społeczną istotą, by to pojąć.

Chciałem jeszcze dodać, że 12 czerwca minęło sześć lat od momentu założenia bloga na serwisie blog.pl. W sumie przeprowadzka trwa dalej, gdyż nie przeniosłem jeszcze wszystkiego. Brak chęci z mojej strony.

PS
Moje notki przestają mieć sens czy tylko mi się wydaje?

Myslovitz – Sprzedawcy marzeń

W sekretariacie szkoły, w której składałem papiery, miła starsza sekretarka uświadomiła mnie na czym będzie polegał wstępny egzamin manualny. Zabawy z plasteliną? Oczywiście, że nie! To było by za proste, bo przecież każdy umie odwzorować obojętnie jaką figurkę w skali 1:1. Zdaniem będzie wyrycie w zaschniętym kawałku gipsu płasko rzeźby (w tym momencie liczę na was zduszony okrzyk przerażenia). Część osób twierdzi, że jestem ponoć inteligentny, skoro tak to dlaczego odnoszę wrażenie, iż jak ostatni dureń macham zardzewiałą motyczką przed słońcem? Czuję nutkę masochizmu w mojej postawie….

W końcu nastał ten dzień. Na tym biednym kawałeczku sieci wynajmowanym nikczemnie za darmo pojawił się szablon zrobiony przeze mnie. Dumniej brzmi wordpress themes! Kodowanie nie jest w pełni mojego autorstwa, ale za następne sto lat już na pewno będzie. Obiecuję!

W ramach poprawy masochistycznych myśli:

Noisettes – Don’t Give Up

Teraz muszę znaleźć sobie jakieś twórcze zajęcie, ale nie będzie to praca. Do tej pory jeszcze nie udało mi się otrzymać zaświadczenie o braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu/pracy. Jeden lekarz wystawić nie może, drugi mówi, że potrzebuje świstka od tego pierwszego… Burdel na kółkach proszę państwa! Mało to odkrywcze co prawda, jednak jest to dość irytujące.

Wracając do twórczych zadań, muszę napaść na bibliotekę i wypożyczyć parę książek. Przeglądając katalog z książkami zauważyłem, że David Benedictus opublikował oficjalną kontynuację Kubusia Puchatka o tytule „Powrót do Stumilowego Lasu” i właśnie tę książkę (oraz pozostałe dwie części) mam ochotę wypożyczyć. W końcu co to za dorosły, który nie zna dziecięcych klasyków?

Ah, czytając „Anioły i Demony” Dana Browna natknąłem się na ciekawy fragment: „Panie Langdon, nie pytałam pana, czy wierzy pan w to, co ludzie mówią o Bogu. Pytałam, czy wierzy pan w Boga. To jest różnica. Pismo Święte to opowieści… legendy i fakty historyczne opisujące ludzkie dążenie do do zrozumienia własnej potrzeby nadania życiu znaczenia. Nie proszę pana o wyrażenie opinii na temat literatury, tylko pytam, czy wierzy pan w Boga. Kiedy leży pan pod niebem usianym gwiazdami, czy ma pan poczucie świętości, czy czuje pan w głębi serca, że patrzy pan na dzieło Boga?”
Mała kwintesencja tego, co przez ostatnie lata wypracowałem w tej kwestii.

Koniec Świata – Oranżada

Po za tym moje rodzynkowanie się skończyło. Wielka szkoda, bo już bardzo przywykłem do tego stanu rzeczy. Mam nadzieję, że będę utrzymywał z kimkolwiek kontakt, choć po za szkołą nigdy specjalnie mi to nie wychodziło. Zobaczymy…

Pstryknę palcami i już do ręki dostanę ten pierwszy arkusz maturalny. To śmieszne, że około trzydzieści pytań ma zadecydować o moich dalszych poczytaniach. Czy tylko ja widzę w tym paranoję? Po za tym wszyscy szaleją bo zbliżają się te terminy… A co robi Krzysztof? Z ledwością wydala w wyniku swojego lenistwa. Kiedyś będę musiał się wziąć za prezentację i chemię. Hm… Tylko kiedy? Odpowiedni termin dla mnie to przyszłe życie, o!

O`reggano – Nocą

Z innej beczki;
Od dłuższego czasu biernie śledzę te słowa i jestem nich całkowicie świadomy, przeglądałem te pseudo psychologiczne wywody, będące życzliwymi podpowiedziami i jestem zniesmaczony – mówiąc ładnie. Prosto i wyraźnie po głębokim przemyśleniu podaję do wiadomości stwierdzenie „A”, a ta banda dalej wtłacza do zbyt wrażliwego umysłu swoje „bla, bla, bla”, by naciągnąć oczekiwania do realiów. Tkają z tego wszystkiego jakieś dejanirowe wdzianko i jak kiepski handlarz próbują wcisnąć ten łach.
Po głowie chodzi mi również jedno słowo: „niekonsekwencja”.
Niekonsekwencja, niekonsekwencja, niekonsekwencja… Czy w ogóle można być niekonsekwentnym w standardowych relacji między ludzkich? Dla mnie to paranoja wbijać się z góry w określoną formę i tkwić w niej nieustanie. Najwidoczniej mój mózg jest jednak nieudolny, gdyż ma poważne luki w edukacji. Zatrzymał się na kategoriach ogólnikowych i zapomniał, że istnieją podkategorie, a nawet podpodkategorie. Nie nadaję się do aktywnego życia w grupie społecznej, ot co.
Trzeba będzie się dostosować, by nie było zbędnej nadinterpretacji, a to co powiedziałem było jasne i wyraźne.
Tak na marginesie jest bardzo cienka granica pomiędzy tym co dla kogoś jest całkowicie normalne, a czymś co może być dla drugiej osoby „niezwykłe”. Niby takie oczywiste, a jakie zaskakujące.

Już prawie kwiecień.
Dziwnie się czuję, bo nie nie chcę być niczyim rozczarowaniem. Eh…
Zauważyłem ostatnio, że nawet marzyciele nie tworzą ścisłej grupy. Obserwacjami podzielę się innym razem.

Bez składu i ładu.
Beznamiętnie.

PS
Dwa koncerty Hey’a + Krzysztof = zastrzyk pozytywnej energii.

Spotkanie z Yzoją nie wypaliło, podziękowania przesyłamy pani k. Miała być odkrywcza niedziela przerywająca Krzysztofowy odpoczynek od ludzi. Mówi się trudno, ale to wymagało zmobilizowania mojego 5w4 tyłu. Nawet pogoda była sprzyjająca i udało mi się wstać o piątej w niedziele!

Również dziś AeNka nie wytrzymała chyba psychicznie. Z satysfakcją wyrzuciła mi, że przejrzała mnie, bo wie iż uczę się dniami i nocami urywając się z swoim kujoństwem. Do tego ta kipiąca satysfakcja.
Jednak te dowody osobiste możecie sobie włożyć do kakaowej dziureczki, bo jak widać poziom podstawówko-przedszkolny mocno się trzyma (co u niektórych).
Nauka dniami i nocami – chciałbym, żeby w tym momencie choć raz miała rację, o na niebiosa chciałbym!

Hm… Chyba znalazłem swoją motywację: „wyrwać się z tego miasteczka!”. To może być to. Od jutra nad tym popracujemy (od jutra).

PS
Dlaczego momentami piszę w liczbie mnogiej? Hm…

Hey – Cisza, czas i ja